Ég veit
eiginlega ekki hvar ég á að byrja.. Úff!! Ég veit bara að
við erum í hamingjuvímu hérna 
Fyrir akkúrat
sólahring síðan var ég nýkomin heim úr bænum með fulla poka úr
H&M.. ekki með vott af samdráttum og eiginlega bara með
áhyggjur af því að dúllan okkar ætlaði sér alls ekkert að koma í
heiminn á þessu ári!! Ekkert benti til þess að ég væri að fara af
stað...
Sökum grindargliðnunar var það ekki
inni í dæminu að hlaupa upp og niður tröppur eins og mælt er með
til að koma fæðingunni af stað. Ég ákvað að útfæra hugmyndina
svoleiðis að ég gæti skoppað svolítið líka og sendi Kalla niður í
kjallara eftir trampólíninu mínu (af hverju í ósköpunumá ég
trampólín... jæja) Ég skoppaði á þessu apparati í ca 15 mín.
yfir dönsku stand-uppi í sjónvarpinu... Ekkert mega hopp, bara
alveg rólegu... Í næstu klósettferð missti ég vatnið!!
Þetta var í kring um miðnætti.
Ég vissi ekki að ég væri að missa
vatnið, það lak mjög hægt og hætti oft. Ég stóð upp og tók
eittt skref og fann þá að allt væri að fara að leka aftur. Ég
sat á klósettinu örugglega í 20 mín. Dreif mig þá í sturtu og
byrjaði að fá smá verki þar, sem jukust svoleiðis að það endaði með
því að ég staulaðist ennþá hálfblaut upp í rúm svo ég hryndi ekki í
gólfið (fyrir þá sem ekki vita þá er ég fainter... það líður yfir
mig við mikinn sársauka.. Svo ég fékk miklar áhyggjur af því að það
liði yfir mig... en það gerðist sem sagt ekki! Úff... sem
betur fer!!) Þar byrjuðu hríðarnar á fokkin fullu!! Ég
trúði því ekki að þetta væru hríðar því þær voru stanslaust!
2 mín á milli hríða og hríðarnar alveg heil mínúta... Ég sá
þrefalt!!
Ég hringdi í ljósuna mína og hún
sagði mér að taka panódíl og reyna að sofna. Þetta gætu
ómögulega verið að gerast svona hratt þar sem ég væri nýbúin að
missa vatnið og hríðarnar bara búnar að vera í mesta lagi
klukkutíma. Ég bara trúði því sem hún sagði, ég hlyti bara að
vera einhver væluskjóða og þetta væri allt saman mjög eðlilegt...
Ég reyndi í alvöru að slaka á undir sæng og vonaði að bráðum færi
panódílið að virka... drottning bjartsýninnar!! hehehhe!!!
Kalli horfði á mig græna og fjólubláa í framan til skiptis.. Þar
sem ég var alveg að fara að æla í hverri hríð.. Hann
hélt í sér alveg til 0245 og þá neitaði hann að hlusta á bullið mér
lengur, lamdi í borðið og sagði að ég bara réði þessu ekki meir...
Núna værum við að fara upp á spítala!! Við hringdum á taxa og
15 mín seinna kom taxi með mesta snilldartaxabílstjóra sem við
gátum beðið um! Hann átti 5 börn og honum fannst æðislegt að
fá að vera með í þessu! Hann róaði okkur helling og meira að
segja þegar við komum á spítalann hljóp hann inn og fann fyrir
okkur hjólastól og hann gekk með okkur inn og hjálpaði okkur að
finna fæðingardeildina... Algjör snillingur!!
Klukkan var orðin
0345 þegar við vorum loksins komin upp á deild og þar tók á móti
okkur ljósa sem var ekki okkar, hún beindi okkur inn á biðstofu þar
sem við áttum að bíða eftir okkar ljósu... 2 mín seinna gargaði ég
á Kalla að hringja öllum bjöllum því ég yrði að fá einhvern strax
til að kíkja á mig!! Kalli stóð sig eins og hetja og togaði í
alla spotta sem hægt var að toga í og ýtti á allt sem stóð á alarm!
Hehehehh.. það voru víst neyðarbjöllur svo að engu munaði að
hjartahnoð-gengið kæmi í öllu sýnu veldi að taka á móti barninu...
Hjúkkunni tókst að stoppa það af... hehehhe... En alveg róleg
sagðist hún ætla að skoða mig og sjá hvað ég væri komin með í
útvíkkun. Ég lá í rúmi með engu laki á biðstofu... Þegar hún
var búin að tjekka mig þá bað hún Kalla að rétta sér
pissulak, leit í augun á mér og sagði... Í næstu hríð skalltu
rembast eins mikið og þú getur, hún ætlar að koma
núna!!
5 rembingum síðar var litla skottið
komin í hendurnar á mömmu sinni
Þvílík
hamingja...
Hún var 14,5 merkur (3622 gr), 53
cm og auðvitað fallegust í heimi!!
Þetta sem sagt var all natural
fæðing… Engin lyf og ekki neitt… Ég sem ætlaði svo mikið að notfæra
mér læknavísindin!! Og
ég ætlaði líka að prófa pottinn og fæða á 4
fótum... Þetta var eiginlega bara allt allt öðruvísi en ég
bjóst við. En ég er
samt mjög ánægð með hvernig þetta fór allt saman!
Og ef ég þyrfti,
þá mundi ég alveg ganga í gegn um þetta allt aftur í næsta
mánuði.. Þó það hafi verið vont þá var það svo brjálæðisleg
tilfinning að fá gullið sitt í hendurnar... Og við erum ennþá
í þvílíkri sæluvímu!!
Vá hvað þessu stutta ferli tókst að
verða að langri frásögn...
Ég bið að heilsa ykkur í bili!! Ég er
farin að dást að dúllunni minni
Kærar kveðjur,
Monika... orðin mamma!!